Eerlijk gezegd was ik deze blog liever begonnen met: We hebben de Dutch Coast Ultra gehaald en we hebben dus 75 freaking kilometers in the middle of a freaking night over het strand gerend!

Maar wie facebook van Dirtdevils gezien heeft, weet dat het iets anders afliep..
Wat ging er anders? Om te beginnen haalden we geen 75 maar moesten we het doen met 25km

Mervyn en ik waren zo “jacked” als het maar kon in de trein op weg naar Den Helder, grote verhalen dat we zin hadden om een nacht weer ouderwets pijn te hebben en hopen dat de finish er snel aan zou komen.

Bij aankomst bij de start in hotel Wienerhof werd dat gevoel nog sterker, zeker na het verhaal van ene Stijn die de Marathon des Sables gaat rennen in April en dit gebruikte als trainingsrunnetje….

Het startsein ging af en we gingen op weg, de weg van 75 lange kilometers met veel strand.

Maar na 15km begon m’n enkel op te spelen, na 20 km werd het al snel pijnlijk duidelijk dat de 75 er niet meer zou gaan lukken. Na 25 km was er de eerste stop en voor ons al de laatste.  Het is al pijnlijk dat je maatje moet stoppen vanwege jouw, laat staan in de bus met opgevers te stappen en als een zombie toe te kijken hoe het kampvuurtje buiten gedoofd word…. Om vervolgens met het busje afgezet te worden bij Castricum.

25km zelf is geen klein afstandje maar wel vergeleken met het doel van 75km en laat het geïrriteerde gedachtes achter. Maar niks meer aan te doen en om terug te komen op de titel zelf.

Doordat we gefaald hebben in deze run en 75km toen niet haalbaar was, geeft dit meer motivatie om iets minder arrogant naar doelen te gaan kijken, weer te gaan trainen en op zoek te gaan naar het probleem.

Een ding is zeker: Deze 2 Devils zullen niet rusten voordat de 75km op onze naam staat!
Falen is goed voor je omdat je dan wel realiseert dat je misschien iets vaker moet trainen en het gewoon erna opnieuw moet proberen!

Om even in de motivatie stand te blijven staan: