Maandag 1 mei, het was een mooie dag met een lekkere temperatuur; niet te warm maar ook niet koud, heerlijk! Jennie en ik waren er weer klaar voor maar toch was ik een beetje zenuwachtig want ik moest voor het eerst op mijn nieuwe Merrell’s lopen. Spannend, want ik ben altijd bang voor glij partijen met blessures tot gevolg. Maar ik was vastberaden. Dus in de auto op weg naar de carpool waarna ik samen met Mudsister Jennie richting Boom (België) reed. De 3 uur durende rit ging snel voorbij want we kakelden er op los. Zoals de meesten onder jullie ons wel kennen, niet stil te krijgen! We reden langs het terrein en dat zag er goed/veelbelovend uit, dus mijn hartslag ging wat omhoog van de spanning. Sinds Toughest heb ik overbelaste spieren/pezen in mijn arm, een zogenaamde tennisarm waardoor ik wat voorzichtiger ben en met een speciaal bandje loop. Maar ik had mezelf voorgenomen mega te genieten bij deze run en alles te doen. Niet meer van “dat benauwde” zoals ik altijd zeg of “vaak bei te bange” uitspraken die bij ons in Drenthe heel normaal zijn. Jennie stond uiteraard alweer mega te springen en ik word hoe meer ik naar het wedstrijdterrein kom rustiger ……spanning! Het wedstrijdterrein lag er prachtig bij, een beetje in een dal. Ik zag prachtige tenten die mooi stonden opgesteld met gezellige eettentjes. Het was allemaal op en top geregeld.  We haalden onze startbewijzen op die we hadden gewonnen met een wedstrijd en maakten ons hierna klaar. Alles ging redelijk snel maar omdat we in één van de laatste groepen starten op maandag 1 mei waren de shirt zo goed als op. Er waren voornamelijk nog kleine maatjes beschikbaar. Gelukkig paste een maatje M. Het voordeel als je jezelf zo loopt af te beulen in voorbereiding naar het nu al legendarische OCR seizoen! In de shop hebben Jennie en ik een hoofdband en een mega coole pet aangeschaft! Wij willen één van elke run waar we aan deelnemen. We zijn tenslotte vrouwen.

Aan de start stond het eerste obstakel. Een ramp (halfpipe) waar we met 200 deelnemers over moesten! Ai, dat was lastig want de helft komt niet omhoog dus moest je over de vallende mensen heen. Handig is anders maar na even te wachten greep ik mijn kans. Ik wou, moest en zou dit obstakel overwinnen. Ik ging als een speer en overwon de half pipe. Yes I did it! Mega boost! Mijn nieuwe schoenen deden het perfect en ze hadden goede grip. Jennie volgde natuurlijk al snel en we waren los. Moesten toen stijl omhoog onder stroom doorkruipen en dan stijl omhoog a la Tough Guy tegen een lange heuvel lopen! Mijn hart ging net als mijn ademhaling als een gek te keer, ik had geen controle. Dus bovenaan even pas op de plaat, anders kom je niet ver. Even verder in een rustige looppas en op adem komen. Na 5 minuten ging het weer dus Jennie pakte het tempo weer op en daar gingen we. Jennie loopt snel en is daardoor mijn haasje. Omdat ik niet de snelste loper ben, ben ik haar ook dankbaar dat we samen steeds sneller het parcours afleggen. De schoenen liepen top, boven verwachting zelfs! Op naar de cliffhanger, smokey forrest, walk on water en Mudlands (daar heb ik even mijn schoenen vaster gemaakt want die zaten iets te los voor de modder). We waren hier zo doorheen. Waar je de autobanden omhoog moest trekken stond een wachtrij maar nadat we even wachten was de klus snel geklaard. Alles was nieuw voor ons en dus erg leuk en verrassend. Toen kwam….El Capitan, in het echt een mega berg in Yosimite National Park, hier in Boom mocht ik hem bewonderen. Hier hebben we hem even gevloekt. Deze was pittig, echt pittig maar natuurlijk hebben we deze gehaald. Toen kwam het voor mij grootste obstakel “Ring the Bell”. Dit keer ging ik ervoor! Van Dirt Devil Simon wist ik dat het speciale ropeclimb stuk onder onze schoenen werkt. Dus Dayen niet bang zijn, gewoon doen en niet bij nadenken. Ik klom en deed mijn ding. Ik klom langs een touw naar boven?! Jennie moedigde me aan en zij stond vol verbazing te kijken. Je kunt het, ga door en ik lachte en ik deed het eindelijk! Bovenaan was het best hoog en toen ik durfde mijn handen niet los te laten om de bel aan te tikken! Bah, dus ik heb nog wat goed te maken met dat ellendige obstakel!! I’ll be back! De Spiderwall was ook nieuw maar werd ook bedwongen door ons. Toen volgde een groot obstakel, namelijk een behoorlijk stuk zwemmen. Het water was erg koud, ijskoud en dit was afzien voor Jennie want ze is niet de snelste zwemster maar ze heeft het hele stuk al zwemmend afgelegd. Petje af voor haar want ze heeft zich prima door deze hindernis geslaan. Trots op mijn mudsister! Samen kunnen we alles aan onder de aanmoediging van elkaar!

Mijn nieuwe Merrell’s gooien het water er  werkelijk na 2 a 3 passen al uit en blijven gewoon super licht aan de voeten, perfect. Helemaal blij met deze toppers.

Alle hindernissen waren bijna nieuw voor ons ook “The Jump”. Doodeng vond ik deze. Ik bleef Jennie beneden aankijken en sprong bah, maar ik deed het!! Toen volgde de Mega Swing. Ik vond dit obstakel echt geweldig maar eng tegelijkertijd. Maar ook weer grensverleggend, wat gaaf! De landing daarin tegen was wel even erg hard en pijnlijk en volgens Jennie zag het er niet uit maar dat is in mijn geval heel normaal! Mijn bijnaam is LEO, Lomp en Onbenullig! Daarna volgden vele andere prachtige hindernissen en het eind was weer klimmen a la Strong Viking en aan een brandweer stang na beneden glijden. Ook dat vonden we echt eng! Maar we deden precies wat de omroeper zei. Hij hielp ons, super grappig en lief zoals die zelf zei klinkt stom maar het werkt echt ….”Pole between your boobs!” en Go! hahahaha and so we did!

Woehoe vol trots ontvingen we onze welverdiende mega medaille! We waren enorm blij! Op na de heerlijk warme douches en op na na huis. De run was het dubbel en dik waard om 3 uur heen en 3 uur terug te rijden.

Spartacus Run, we’ll be Back!