51° 36′ NB, 06° 9′ OL –> Duitsland. Op een oude Britse vliegtuigbasis, waar ooit F16’s, Tornado’s en Harriers van de Royal Air Force opstegen en landden, verzamelden op zaterdag en zondag 30 en 31 mei 2015 duizenden sportievelingen zich.
Deze speciale locatie van Mud Masters Weeze spreekt zeer tot de verbeelding. Na het omkleden in een enorme vliegtuighangaar strekt het parcours, bestaande uit bosgebied, afgegraven grond en grindpaden, zich voor je uit. Heuveltje op, heuveltje af. Het oogt af en toe surrealistisch. Eerst ploeter je door kale zandafgravingen, om vervolgens langs verschillende oude barakken en bunkers te rennen.

Hier kommt die Sonne
Het weer was zaterdagochtend ook afwisselend. Motregen, plensbuien en zelfs onweer en kleine hagelsteentjes, vormden een extra ontbering. De lopers in korte katoenen broekjes en shirtjes (en daar waren er veel van) zullen de volgende keer waarschijnlijk een andere kledingadviseur raadplegen. Zelfs de kortste afstand kan zo namelijk erg koud en zwaar worden. Gelukkig nam aan het begin van de middag een nummer van het ook in Nederland befaamde bandje Rammstein de overhand in mijn hoofd: “Eins, hier kommt die Sonne. Zwei, hier kommt die Sonne.” De zon ging schijnen.

De Flyer op een vliegbasis
Maar wat een run! Mooie obstakels, uiteraard de basisonderdelen: Monkey Bars, het nodige touw- en tijgerwerk, en zeer moddergladde trenches (koop Trailschoenen!).
Hoogtepunten blijven de hoogstgelegen punten in het parcours: de Great Splash (metershoge sprong in een diepe waterpoel) en de primeur… de Flyer (een soort lange glijbaan eindigend in een waterbak). Dat klinkt een beetje als een tropisch waterparadijs, maar ik moet zeggen dat hij behoorlijk rap ging waardoor je echt in het water gelanceerd wordt. Vliegen op een oude luchtbasis, dus een zeer toepasselijke introductie van deze Flyer. Waar je normaal gesproken blij bent als je een obstakel hebt overwonnen, ging een aantal lopers nu weer terug onder het mom van: “nog een keer!”

Greats Walls opkrabbelen?
Tijdens het lopen kwam toch af en toe het ‘Mayrhofen/Salou/Griekse eilanden gevoel’ naar boven: je bent in den vreemde, maar toch hoor je overal de schelle Nederlandse tongval voorbijkomen. Daar was ik echter wel blij mee, want de Nederlandse ‘obstakel runner’ weet wat hij doet. Het kan een momentopname zijn of een soort van verkapt chauvinisme, maar ik vond dat het merendeel van de Duitse moddermakkers niet heel erg bekwaam was in het elkaar over de obstakels helpen. Bij de eerste Great Walls had ik het gevoel naar insecten te kijken die tegen de wand van een glazen pot aan het opklimmen waren. Er werd geploeterd en gekrabbeld, maar het uiteindelijke resultaat was dat men weer onderaan de schutting lag. Mijn eerste poging om een type Boris Becker over de houten muurtjes te helpen resulteerde in diens rechterknie tegen mijn neus en de linkerknie tegen mijn boventanden. Luchtwandelen is lastig. Gelukkig werd er wel opgelet en snel geadapteerd, zodat iedereen bij schutting nummer drie al een stuk beter omhoog ging.

Er was een mooie balans tussen obstakels en te lopen/rennen stukken. De grote hoeveelheid deelnemers leek daardoor goed verspreid te zijn over het parcours, zelf ben ik in ieder geval geen grote trechterknelpunten tegen gekomen.
De algehele mening die ik ook van de andere runners te horen kreeg is klip en klaar: gewoon een supergave run!

In 2015 stelden we de onderstaande plus- en minpunten op. Nu maar kijken of daar in de editie van 2016 wat meegedaan is!

Pluspunten van de 2015 editie

  • Het qua omgeving en obstakels zeer afwisselende en mooie parcours.
  • De organisatie. Gewoon goed geregeld. Duidelijke afzetting van het parcours met voldoende fouragepunten. Het gebruikelijke Mud Masters kwaliteitskeurmerk.
  • Het publiek. Er was veel ruimte voor supporters en het is best leuk om door Dortmund-hooligans met megafoons toegejuicht te worden. Kunnen we in Nederland wat van leren.
  • De Flyer. Heeft potentie om een ‘all time favourite’ te worden van menig runner.

Minpunten van de 2015 editie

  • Ik had gehoopt op een lekkere Duitse Bratwurst of broodje schnitzel na afloop, maar doordat de partners van de Mud Masters-karavaan mee waren werd het voor velen een zak patat of Turkse pizza.
  • Waarom nog startnummers met speldjes? Na een paar obstakels komt het borstnummer vaak al los, met als gevolg dat de natuur vol ligt met spelden….De enkelband zit toch al om en zou perfect in zijn eentje volstaan. Onder het ecologische motto: “Leave no footprint”
  • De met LG opgezette Turbowash na afloop is een mooie en ludieke sponsormatch, maar het was nog fijner geweest als het water een warme temperatuur had gehad