Tja, daar stond ik dan. Voor de allereerste keer in het wedstrijd vak, doodsbang en vol adrenaline. En met dat kleine duiveltje (Kleine Lucifer) op mijn schouder, kun je dit wel? Is dit wel wat voor jou? En natuurlijk de: “Je kunt dit echt niet!” Bang dus, doodsbang!

Allereerst een kleine toelichting, iedereen kent mij natuurlijk als de enthousiaste meid met altijd een big smile van oor tot oor als ze weer in de blubber mag rennen en de uitdagingen aangaat met de verschillende technische hindernissen. Maar ondanks dat schuilt er een mega onzekere meid achter dat alles. Ik denk dat veel meiden en wellicht ook kerels zich er in herkennen. Ik ben altijd gepest op school toen ik jong was en dit is dus het resultaat daar van! Waarom ik dit vertel? Omdat ik denk dat er veel mensen met deze gevoelens worstelen ook in onze prachtige mooie sport! We doen het samen (en dat is ook zo) maar natuurlijk heb je hier ook de haantjes, want die zijn overal. De mensen die het zogenaamd goed bedoelen, die zelf nooit een wedstrijd starten, maar wel een oordeel hebben over mensen die wel een poging doen. Dat doet mij persoonlijk best zeer! Ik wil namelijk ook wel een keer daar staan, met de fantastische Coach Pain, die je als het ware het parcours inblaast met zijn ongelofelijke mooie speeches. Waarmee hij mij, en ik weet met mij vele anderen die gewoon aan de andere kant van de wereld (WK Canada) meekijken, aan het janken krijgt. Zoals de toespraak die hij bij mijn jongste, maar grote voorbeeld Dirtdevil Merel hield tijdens het WK. Tranen liepen me over de wangen onze meid stond daar toch mooi even! Geweldig wat een gevoel en wat heb ik meegeleefd. Toen begon het pas echt voor mij te kriebelen. Volgens de jongens had ik natuurlijk een hele mooie leeftijdsgroep tja en wat doe je dan, dan denk je na! Heel veel nadenken, en veel praten met je Mudbuddies en Team. Na het WK was de kogel door de kerk ik zou mezelf gaan opgeven voor een wedstrijd. Help, echt?! Allereerst had ik een weekend in het klooster met Intention, Leiderschap vanuit het hart! Daar heb ik veel over mezelf geleerd. Ik ben wie ik ben en ik ben best een leuk mens en ik kan meer dan ik denk. Daar heb ik definitief de knop doorgehakt, ik ging starten in het wedstrijd-vak bij de Suzuki Lake Run om te kijken wat ik kon ……alleen zonder mijn geweldige side kicks! Ik heb niemand wat gezegd, durfde het gewoon niet uit te spreken, was bang. Een klein aantal mensen wist het wel en vonden het geweldig!

En daar stond ik dus, helemaal alleen in Duitsland bij de Lake Run in het wedstrijdvak, vol adrenaline en bang! Doodsbang! Thijs, (die er ook was met de gezusters Spreen, weer voorbeelden van geweldige OCR lopers!) sprak me nog even bemoedigend toe. En mijn mannetje die gelukkig mee was zei ook, je kunt dit meid je bent sterk genoeg…..oké daar ging ik. Ik schoot vooruit….rende zo hard….echt gewoon echt hard……sprinten, oké dit is iets te snel. Toen ik het water bereikt had was dat echt mega koud. Maar ik ging door keek naar het bandje van Jennie met de tekst, dont give up! Dus ging ik door, had moeite met mijn ademhaling en tempo, maar ik moest door! Hindernissen waren vreselijk hoog en spek glad, maar ondanks dat ik het eng vond deed ik ze toch. En toen de weaver, dit kon ik, had ik al gehaald bij SV, dus ook hier ging dat goed. Maar door de vele brandweer laders waren mijn armen toch wat moe. Dat kende ik nog niet, dus vond ik het een beetje vreemd, maar hop en weer door! ‘Lopen is uitrusten!’ hoorde ik Mervyn in mijn hoofd roepen en daar kwam mijn lach weer op mijn gezicht. Gelukkig was mijn ademhaling onder controle. Ook liep er steeds een dame van mijn leeftijd voor of achter me. Iets in me zei: “die moet je voor blijven!” Dus daar lag mijn focus. Ik ging een echte surival hindernis in waar zij uitviel. Dit moest ik kunnen ik klom omhoog in het touw en gooide mijn bovenlichaam over de balk en toen ben ik daar blijven hangen. Ik denk wel 10 minuten bang om los te laten, maar moest die container toch op zien te komen. Maar hoe dan? Help? (Dan is het wel kloten dat je alleen loopt.) Het Hulkteam een Duits OCR team heeft me geholpen met aanwijzingen! Gelukt! Echt gelukt!!! Een oer kreet, wat was ik blij! Na diverse high-fives, want zij waren net zo blij als ik, ging ik door met zeer pijnlijke armen, maar dat deed me niets meer,  ik was zo blij. De hele race verliep eigenlijk best goed, alleen had ik het echt wel zwaar de 2de ronde, na het water was het erg koud. Het zware blubber veld hielp ook niet echt mee, maar ik heb het wel mooi gedaan. Ik moest dit doen voor mezelf. En toen ik over de finish kwam was ik zo kapot dat ik 10 minuten moest bijkomen naast een super blije Edwin, die erg trots was. Oké, 3x burbees moeten doen, ik kan niet zo goed met biervaten blijkt!? Vreemd, want een Radler gaat er bij mij echt wel in! En eerlijk is eerlijk, mijn hamstring heeft de laatste 4 km echt wel even pijn gedaan. Maar toch ik heb mijn eerste wedstrijd gelopen en ik was daar echt heel blij mee. Toen we uiteindelijk besloten toch even naar het score bord te lopen bleek dat ik 10de was en 2de in mijn leeftijdsgroep. En de dame in kwestie die ik zo graag voor wou blijven vertelde dat ze 3de was in haar leeftijdsgroep ze was dus toch een concurrente. Dus dubbel blij dat ik haar juist eruit gelopen had en ik wist dat ze bij de weaver burpees gedaan had en ik die wel kon nemen. Dat voelde best goed. De eerste plaats ging naar iemand uit mijn leeftijdsgroep. Super gedaan. Maar ik was trots, dus hop de douche in! Toen we lekker in de auto op weg naar huis reden schreef ik natuurlijk alles naar mijn team maatjes die super trots waren op mij. En toen ineens “Dayen je hebt je gekwalificeerd voor het EK!!” Sorry?! “Echt serieus? Is het werkelijk waar? Ik?’ En jawel hoor, thuis heeft Edwin alles voor me uitgezocht en ik voldeed inderdaad aan de eisen. Dus mail gestuurd met de uitslagen. En dan gisteren avond het verlossende woord!: Dear Dayen, Congratulations, you have officially been verified as a competitor for the 2018 OCR European Championships held in Blue Water Dokken arena in Esbjerg, Denmark. En dan ben je trots! Ik mag met mijn teammies mee naar Denemarken! En dat alleen maar omdat ik eindelijk de stap durfde te zetten om toch eens in een wedstrijd vak te starten. Ik heb er nog maar 1 ding op te zeggen: Ik ben een Dirtdevil en ……

 

You May See Me Struggle, But You Will Never See Me Quit!

Bedankt, voor de vele ontzettend mooie lieve reacties op mijn kwalificering. Jullie hebben geen idee wat dat voor mij betekend! Hele dikke knuffels daarvoor!