Alweer een week geleden waarbij we om 22:00 vanuit Den Helder vertrokken om vrolijk 75km te gaan hardlopen naar Ijmuiden. Dezelfde run waarbij we vorig jaar na 25km de handdoek in de ring moesten gooien vanwege een blessure. Toen schreef ik een blog genaamd: Waarom falen goed voor je is, Check de blog hier. Nu, een jaar later, ben ik nogsteeds aan het nagenieten van alle momenten tijdens die oneindige 75km.

De euforische momenten op het moment we vanaf 25km post weer het strand opgingen op pad naar 50km. Mentale dieptepunten op 47km waarbij Mervyn zijn ouders op Sint Maarten had gebeld voor motivatie, vanaf km punt 65 waarbij onze tank compleet leeg was en we nog 10km door ijmuiden moesten zwoegen, maar ook de adrenaline geladen 10 km van 50-60 km waarbij we na lichte motivatie, eindelijk begonnen om de run af te maken, wat de afgelopen 2 jaar niet voor mogelijk hielden.

Runners high
Nu we erop terugkijken lijkt de nacht makkelijk en soepel voorbij gegaan te zijn, terwijl het een oneindige koude nacht was.
Kennelijk toch de oneindige runners high waarmee ik nog dagenlang met m’n hoofd in de wolken heb rondgelopen.
De Live video’s geven een glimp van de sfeer tijdens de run maar de foto’s laten iets zien hoe gaaf het werkelijk was.

Falen is goed voor je
Na een jaar terug te lezen over wat voor mentale ego deuk de vorige run, was het zo gaaf om het nog een keer te kunnen doen.
Dit jaar met een extra ultra devil: Ninja Turtle Yoram, die zich ondanks de kou het woord stoppen niet kent.
Ook Wilco die zich bij ons aansloot na 50km om zo gezellig de laatste 25km mee te kunnen zeiken terwijl het weer licht werd in het wilde westen van Ijmuiden.

Nu weten we niet of we ons ooit nog gaan wagen aan een run boven de 75km maar zo te zien gaat dit jaar heel wat moois bieden: Nightshift 24h, Strong viking Ultra om zo 2 knallers te noemen.

Foto’s: Dutch Coast Ultra by Night