Ook deze was weer nieuw voor ons. Jennie en ik hebben op het laatste moment besloten dat we toch de 12km zouden doen ipv de 21km. Niet dat we niet wilden maar aangezien het onze 3de run zou worden die week en ik rond de 10km last krijg van mijn hamstring moet je soms de juiste keuze maken met deze tak van sport, want blessures heb je zo. Soms moet je een stapje terug om daarna weer te knallen. Ik ben vaak te enthousiast en moet soms afgeremd worden, daar heb ik Jennie voor gelukkig. We kwamen ‘s morgens al heel vroeg aan. Er stond 10 uur op het startbewijs maar zo bleek, stond dat op elk startbewijs. Jammer genoeg een beetje onduidelijk. We hadden dik 2 uur gereden dus waren blij dat we even rustig konden relaxen omdat de start pas om half 12 zou zijn. De auto stond heerlijk dichtbij, dat was wel even fijn na de dik 30 minuten lopen van maandag bij de Spartacus Serie in België! En al gauw kwamen we op het terrein een paar lieve stoere heldinnen van ons tegen! Leuk, even bijkletsen en ook een beetje moed inpraten. Tot onze verbazing was er 1 best zenuwachtig?! Wat?! Dit kon blijkbaar ook, een hele goede loper die net als ons zenuwachtig is. Nou dat gaf mij in ieder geval weer moed! Ik zie nu wel dat ik niet de enige ben met onzekerheid. Zelfs meiden waar ik tegenop kijk zijn zenuwachtig en soms onzeker. Nadat ik ook heel duidelijk gezegd had ‘jij gaat knallen’ namen we afscheid en liepen we na de start! Eating Trees was een mooi startvak want ik hou van bomen! Suzanne, mijn team maatje, zou ook meelopen met 2 vrienden. Ik was zenuwachtig want had al 2 runs in de benen en had last van een tennisarm. Help, ik wist dat dit een technisch parcours zou worden maar voelde me verder goed. Jennie was ook  rustig want ze had spierpijn van haar mega drukke week en spitten in de tuin, maar had er zin in! Eindelijk mochten we! Direct omhoog, heuvel op, ging me verbazingwekkend goed af maar achterom kijkend misten we 3 personen, dus even inhouden. Wel zo netjes maar bij de hekken ging het mis want helaas had iemand van onze groep kramp. ‘Wat nu?’,  we gingen super lekker dus 1 blik naar elkaar ‘we gaan door’, riepen we tegelijk! Jennie had iets gewonnen en ik had me bedacht dat ik voor haar echt hard wil rennen om een goede tijd neer te zetten! Dus rennen, net over klimmen en het water in zwemmen (dat is dan mijn sterke punt) water uit …..Jennie!? Ah, die lag nog in het water. Eruit en hup, weer door, stuk rennen en water weer in, zwemmen. En Jennie!? Ah, die lag nog in het water! Uit het water en hup weer door. Deze run is veel lopen de eerste kilometers en ineens zegt Jennie ‘wat heb je vandaag??!! Ben je op de vlucht? Je loopt hard ……’ ‘Ja hè’, zeg ik. (Niets gezegd want ik had een doel, de finish tijd laten graveren op haar medaille!) Hahaha stiekem trots want als Jennie zegt dat ik hard loop, dan loop ik ook hard. Normaal loopt ze altijd op kop, ze is mijn eigen privé haasje en daar ben ik super blij mee! Nu liep ik op kop en dat  voelde super! De hindernissen gingen ook top! Ook veel zwemmen dit keer, naar  een drijvende soort monkeybar. Ik klom erop. Jennie …..JENNIE,  ik zag haar niet. Lichtelijk in paniek, echt even geschreeuwd en toen een zachte stem ‘hier ben ik!’ Grote man, klein meisje er achter, gelukkig ze was er! (Lees, Jennie heeft 1 zwak puntje: zwemmen, dus vandaar even mijn paniek aanval). Die monkeybar nou die kenden we niet dus deden we de rest na. Dom want de rest viel allemaal, hij was mega lastig. Ik viel,  Jennie ook. Grrr! Weer een lang stuk zwemmen. Ik wou de kant opklimmen maar dat ging niet volgens plan, op de een of andere manier kwam ik dat water niet uit. Gelukkig hielp een sterke brandweerman me en hup weer door. Alles ging lekker tot de eerste moddersloot. Bam!! Muurvast!! Lachen, gieren, brullen. Uiteindelijk hebben we elkar geholpen en kwamen we los. Verder  even via zijkanten erdoor want anders was er geen doorkomen aan. Handjes wassen in schoonwater, dacht ik ……What was i thinking!!!! Bam, werkelijk op de kop die bagger sloot in. Ik verloor mijn evenwicht en viel tot mijn nek erin!? Serieus!? Heb ik weer, Jennie dubbel, iedereen erom heen dubbel en ik een rood hoofd. Al zag je daar niets van door alle mud! Jennie wou me redden maar dat ging niet, ik zat echt muurvast. Een jongen hielp en ik kwam los maar door het gewicht van de modder, die echt plakte, kon ik amper op de kant krabbelen, maar uiteindelijk lag ik op mijn rug als een aangespoelde walrus, compleet dubbel van het lachen. Wat ben ik een muts! Opstaan  en weer door, over de palen over een sloot, het bos weer door. Lachend over een 2demonkeybar die echt super ging en over netten waar ik bij de afsprong weer plat op mijn giecheltje ging! Weer compleet in een deuk alle 2, waarop Jennie zei ‘wat heb je toch vandaag, je ligt steeds op je rug……’. Ik lachen, tja wat zal ik daar nu eens op antwoorden!? Alles ging weer lekker, de sprong over het vuur, wat echt super was en toen door een doolhof van schuim weer Jennie kwijt, of liever gezegd, Jennie was mij kwijt! Ik kwam echt niet boven het schuim uit! Hey, ineens een man ik dacht daar moet ik achter aan, dat hielp een beetje en daar was Jennie weer! Een fotografe moest zo lachen en riep ‘smile! Foto!’  en toen weer door, de heuvel op, een Catcrawl van werkelijk 320meter. Mijn hemel! Balen dat ik nog steeds geen kniebeschermers heb. Jennie wel, dus die ging wat makkelijker omhoog. Mijn benen waren al beurs van de andere 2 runs en nu helemaal. Tanden op elkaar en weer door! Even gedacht ‘wat doen we ons zelf toch weer aan’ maar dan kijk je achter je, een prachtig uitzicht en dan een jonge vent die met een wat oudere dame samen loopt en roept ‘kom op je kunt het we doen het samen!’ Je ziet haar vechten en dat …..dat is werkelijk prachtig! Daar doe je het voor, samen! Geweldig! Dus ik roep haar bemoedigend toe ‘kom op meid, nog een klein stukkie!’ Weet niet wie ze waren maar we liepen ook samen de heuvel op. Het was zwaar maar we moedigden elkaar telkens aan! Weer verder. Op die heuvel kreeg ik het zwaar, mijn hamstring speelde weer op en zij had het moeilijk. Weer riep ik ‘kom op meid, we zijn er bijna, het is zwaar maar die medaille hebben we dik verdiend. We kunnen het!!’ Het laatste stuk was zwaar maar we hebben ons er door heen geslagen! Jennie voorop! Water in, ik weer voorop. De laatste paar honderd meter waren voor mijn been een hel! En toen we over de finish kwamen werden we gefeliciteerd door een teammaatje. Dat is toch wel het mooiste gevoel! Thanks Simon, deed me even heel goed! We waren kapot maar hebben toch nog even lekker bijgekletst met Toby, John en Petra voor we naar huis gingen. Strongmanrun op Outdoor Valley was geweldig!

En de tijd? Nou daar zijn we best trots op ondanks mijn gestuntel! Die 2.30 uur staat toch mooi op de medaille van Jennie!