Daar ging ik dan helemaal in mijn uppie naar Rudolstad Duitsland naar de zwaarste OCR Race van Europa. De Getting Tough die daar meer aangegeven staat als “ The Race” Het was een lange eenzame rit van dik 5 uur en toen ik eenmaal aangekomen was jawel in 1 keer goed en dat is voor de mensen die me goed kennen al een Obstakel op zich want ik heb ook tijdens mijn hardloop trainingen geweldig mooie lusjes erin zitten. Zitten niet in de route hoor ze duiken gewoon op vanuit het niets. Maar ik dwaal af …. Ik was er precies om 15.00 uur en er was nog weinig te doen dus pakte rustig mijn spulletjes erbij en haalde mijn startbewijs en ook die van Berry die later in de avond zou aansluiten. Maaike, Mario en Leon konden ook elk moment daar zijn dus ik liep nog even rond op het finish terrein en kocht uiteraard nog even wat souvenirs. Toen ik daar weg liep zag ik Maaike en waren we weer compleet de OCR Lopers die altijd samen liepen in de achterhoede! Nu kon het beginnen. We reden samen naar het huisje wat ik geboekt had en die zeg er echt fantastisch uit tegen een berg met een balkon rondom alsof je in Oostenrijk was want dat hier bergen waren had ik onderweg al gemerkt gek niemand had dat verteld dat je in de bergen moest lopen. Wel dat de race 18 kilometer trail was en 4 kilometer doodgaan?! Nou 18 kilometer in deze bergen bleek nog een hele klus!
Nadat we ons hadden verdeeld over de slaapkamers ging ik mijn beruchte en geliefde spaghetti maken voor ons allen want we moesten flink eten voor de wedstrijd! Na het eten was het kletsen koffie en ondertussen was Berry ook gearriveerd. We wilden op tijd naar bed maar waren allemaal toch lichtelijk nerveus en dat bleek dat ik niet de enige was want ik kreeg telefoon van mijn schattie Ingrid die in het hotel in Rudolstadt zelf zat maar na motiverende en opbeurende woorden sloten we af met we zijn Dutch Mud Chicks en we geven nooit op!
De Race
Zenuwen want het was redelijk warm dus ik besloot om niet voor mijn shorty te gaan. Maaike deed hetzelfde en zo kwam het dat we bloed nerveus op het finish terrein stonden toen bleek dat de rest van de Dutchies allemaal een shorty aan. Ik had al voor mezelf lang geleden besloten dat dit een race zou worden die ik alleen wou lopen niet als groep want ik ben in mijn vet behoorlijk naar beneden gegaan en tijdens de Spartan op het Eiland van Maurik merkte ik al dat ik niet meer tegen de kou kan. Hier ben ik absoluut niet blij mee want de winter runs zijn het zwaarst en vind ik juist het mooist. Dus ik moest hier hard rennen wilde ik het warm houden nadat ik nog 2 lieve Duitse OCR Series Dames tegenkwam die me nog wat tips gaven was ik er klaar voor ……dacht ik!
Nou daar stond ik dan compleet vooraan de start met 3000 man achter me! Herstel 2760 man en 239 vrouwen want ja zo weinig vrouwen doen aan deze monster race mee en dat ik echt weet in nu heel begrijpelijk! De pachtige spitfires vlogen over de brandweer deed de slangen aan en de countdown begon. De zenuwen gierden werkelijk door mijn keel ik moest snel ik moest …..rennen want bij 2 liepen ze al dus ik rende hard naar voren kwam redelijk snel bij de catcrawl als een gek er door en hup de trench in! Mijn God! Die dingen waren diep maar gelukkig kreeg ik een kontje en hup de volgende ook zelfde manier rennen catcrawl weer een hup muur daar ging in terwijl iedereen in de rij stond omdat de muur blijkbaar moeilijk was ging in als een speer over de muur en rende naar de volgende die ik ook over vloog…..nu ik dit schrijf klinkt dit heel raar, Dayen muren en gaat als een speer!? Iedereen die me kent weet hoe ik de muren neem in de ocrseries en die gaan niet echt als een speer! Maar hier wel iets lager en ruim 2500 man op je hielen doet wat met een vrouw van middelbare leeftijd! Ik vloog werkelijk de berg op tot ik merkte dat mijn veter los was chips stoppen en weer door lang veel lopen berg op mij is geleerd waar je omhoog gaat ga je ook weer naar beneden nou hier niet hoor dan ga je nog verder naar boven!! Uiteindelijk kwam ik redelijk snel bij de bandjes en daar was ook uber bikkel Ingrid al aan het rennen dus ik hup er achter aan die haalde ik in en hup weer omhoog die inmiddels …piep berg op! Het landschap was werkelijk prachtig maar doordat we natuurlijk doorweekt waren want daar zorgde ze hier wel voor en de echt snijdende harde wind was het echt mega koud! Ik rende alsof mijn leven er vanaf hing weer wat muren over wat load Carry en de bos in daar kon je snelheid maken maar op de dunne bospaden ging iedereen wandelen en kon je met geen mogelijkheid voorbij! Come on Guy”s Its a Race! Sommige stukken ging echt hard sommige echt traag maar je gaat gewoon door het was fantastisch we hadden nog wat balen onderweg van papier en hier voor haalde ik ineens onze mannen in Leon en Mario. De rest hadden ze niet gezien Leon was niet fit balen maar ik ging door wou voor mezelf een leuke tijd neerzetten en de hoop op een zwarte medaille had ik toen al opgegeven. Ik ging richting de trenches weer die we in het begin hadden daar werd je streng in de gaten gehouden ivm onderkoeling en terecht want je moest er helemaal door helemaal en ze waren nu nog voller ze laten ze namelijk gewoon vollopen tijdens de race dus hoe later je er bent hoe dieper nu weten jullie allemaal dat ik krap 1.60 ben…..dat heet 1 meter 60 ik kon dus zwemmen! Echt compleet verkleumd kwam ik eruit maar blij dat ik dat gehad had het ergste kwam nog het zwembad en de finish terrein met zijn ongeveer 100 obstakels. Dus wederom hard rennen stukje load Carry, monkeybar, muren, vuur jump. Oooooow lekker warm dacht ik nog! En hup weer door naar het zwembad nou wat me daar overkwam iedereen ging echt serieus hard klappen en juichen dat ik eraan kwam zo gaaf echt!! Alsof ik een winnaar was heel tof en warm gevoel voor ongeveer 10 sec want toen moest ik het water in en dat was zo koud en dan moet je ook nog onder 10 palen door Mijn God. De kou op mijn hoofd die laatste 2 balken ik zag serieus zwarte vlekken en moest gewoon echt bijkomen toen ik op de kant klom. Vanaf dat moment had ik niet meer echt controle over mijn spieren echt een heel raar gevoel. Ik wist vanaf dat moment dit is het meid hier wordt je of sterk van of je gaat hard onderuit blijven bewegen blijven ademen en houd jezelf rustig steeds weer in mijn hoofd “jij kan dit wel je kan meer dan je denkt” bedankt je weet wie je bent!! En dan Madelon ja Madelon mijn OCR Vriendinnetje samen begonnen we aan ons race avontuur dit jaar en nu liep ik voor haar want dat had ik beloofd deze was voor haar en ik zou niet opgeven! Never! Al deed mijn lichaam op dat moment al zon pijn ik kon en mocht niet opgeven! Nog 1 keer door die ijskoude rivier en daar stond ik voor de wand met touw waar water vanaf kwam ik moest wachten mijn lichaam schudde alle kanten op en ineens waren daar weer Mario en Leon. De brandweer keek me aan en wou dat ik bij hem kwam ik riep alleen maar NEIN SO NICHST! Ik wilde door rukte een touw voor een weg en ging naar boven daar vind Leon me gelijk op en nam me mee voor de brandweer me überhaupt kon pakken en door weer een waterobstakel kruipend en klimmend met een kwade man naast me en weer een er kwam geen eind aan die finish terrein waren alleen maar een opeenstapeling van klim obstakels weinig techniek dus rammen voor zover dat nog ging! Maar de pijn in mijn lichaam ik heb burpees gedaan 2x zodat ik warm bleef en de hindernissen niet lukte dus moest dat gelukkig nog nooit was ik zo blij met burpees en ik moest sjouwen met een blok beton omdat ik de ringen niet kon doen. Nu ben ik niet echt groot maar ringen die ik was kan pakken en niet eens moet rekken en dan slingeren!! HOE DAN!   De laatste mega obstakel was een stellage een hele hoge ik kon niet meer dacht aan Marja ze zei je gaat kapot je bent af en als je denkt ik ben er klaar mee ben je gefinisht die woorden hielp me op de been de stellage heb ik beklommen helemaal op bang dat ik zou vallen lichaam niet meer stil te houden van het rillen gewoon geen controle meer en toen nog een keer een ijsbak in en kruipend onder wederom beton door met prikkeldraad bang en compleet op kroop ik over een mat …….een mat ….. die fucking finish mat ik was er ik had het gehaald en mensen ik ben fucking trots op mezelf !!!  IK DEED GETTING TOUGH en echt geloof me als je niet weet hoe deze race is kun je er niet over meepraten alleen maar zeggen ”HOE DAN!?”
Ik kreeg de medaille van de organisator persoonlijk die me zelfs 2 x knuffelde omdat ik zo kapot was en moest huilen omdat ik het zo koud had. Na de finish foto direct naar de auto en omgekleed Janneke geschreven dat ik leefde en een foto gestuurd die niet FB waardig is. En weer terug voor Maaike. Want Berry was gelukkig ook kort na me gefinisht.
Maaike vonden we helaas na 1 uur op de EHBO, door onderkoeling niet kunnen finishen vreselijk, om iemand zo te moeten zien, samen even gehuild geknuffeld en toen haar ingepakt en op naar het huisje lekker gedoucht en naar dat we waren bijgekomen weer terug voor bier en sterke verhalen! Daar kreeg ik te horen dat ik een 4de plek had en 50ste bij de vrouwen was geworden dus nog trotser dan trots! Na het EK en WK is dit echt mijn beste prestatie van dit jaar! Deze was zo bijzonder dat ik wel moest schrijven!
Aan iedereen die aan OCR doet zou ik zeggen ga naar deze run, je leert jezelf echt kennen! Hoe sterk ben je maar vooral hoe sterk ben je mentaal want hier doen ze er alles aan om je echt te doen stoppen! Met 1 ding hadden ze echter geen rekening mee gehouden,
DUTCH MUD CHICKS NEVER GIVE UP!