Daar zit je dan. Op een vrijdagavond in de trein naar….Den Helder. Waarom in godsnaam? Uiteraard niet voor het bruisende uitgangsleven in het marinestadje of voor een ‘sightseeing by night ‘van de plaatselijke architectuur (lees veel afzichtelijke gebouwen). En de laatste boot naar Texel was ook al vertrokken….
Het antwoord op de waarom-vraag is de Dutch Coast Ultra Run by Night.
Een run in de nacht over het strand van Den Helder naar Petten (25 km), naar Castricum (50 km), en naar IJmuiden aan Zee (75 en 100km).
Waar mijn Dirt Devils teamgenoten voor de 50km gingen, hield ik het bescheiden en ging ik voor het eindpunt Petten. Die keuze had ik gemaakt, omdat ik vond dat ik nog te weinig trainingskilometers had gemaakt, en ik bang was dat ik na een groot aantal kilometers mijn motivatie zou verliezen wanneer je helemaal niks om je heen kunt zien in het donker. Dus het plan was gewoon lekker hard de 25 km te gaan rennen.

Bij het uitstappen uit de trein wemelde het al van de dure hardloop outfits om ons heen. Dat ziet er heel wat anders uit dat bij een ‘gewone OCR-run’. Mooie camelbaks vol met voeding en vloeistof, hypermoderne Gps-klokjes en uiteraard hoofdlampjes om toch te zien waar je je voeten moet neerzetten. Bij de verzamelplaats was alles goed geregeld, gewoon lekker losjes in het zitgedeelte van een hotelletje (met waarschijnlijk nog steeds dezelfde inrichting als 20jaar geleden). Fruit, nootjes en snoepgoed was aanwezig om nog wat energie ‘te pakken’. Geen moeilijke warming ups of opzwepende speeches bij de start, gewoon “jongens lekker lopen en pas op voor de palen en watergeultjes.”

Doordat het die avond en bij start een beetje miezerde en het met de wind behoorlijk koud leek te gaan worden, had ik wat fashionista-dilemma’s: “what to wear, what to wear”. Wat bleek ik was van lagere temperaturen uitgegaan. De handschoenen en Buff om de nek gingen na een kilometer al in de rugtas, twee runningbroeken over elkaar heen was ook wat overbodig, en wie weet had ik het met een in plaats van twee thermoshirts onder mijn windstopper ook wel gered. Ik had het in ieder geval niet koud.

Qua schoenen had ik mijn Salomon S Labs aangetrokken met bijbehorende gaiters. Deze schoen heeft minder ventilatiegaatjes op de voorvoet/wreef, dus dat betekent minder zand naar binnen. Met die specials ademde hardloopsokken daaronder aan betekent het heel snel: zand dat doordringt in de sok. En dat loopt gewoon naar. De gaiters zouden beschermen tegen mul zand van boven af. Maar we troffen het. Het strand was behoorlijk hard, met af en toe wat onstabiele stukjes. Dus geen zandhappen.

We hadden sowieso verder niks te klagen. De regen hield op en de maan kwam achter de wolken vandaan en zorgde voor verlichting en sfeer. Echt kicken op zo’n uitgestrekt strand met alleen je runningmaatje voor je onder een mooie sterrenhemel met het geruis van de zee op de achtergrond. En dat we de wind niet in de rug hadden…ach het moet ook niet te makkelijk worden.

Tijdens het rennen had ik steeds de tekst ‘we nemen je mee naar het Verre Oosten’ van de hiphopformatie Opgezwolle in mijn hoofd. Zal de associatie van het vele zand en de woestijn wel zijn. Zoals gezegd was de insteek lekker hard gaan. Dat lukte ook. Runningmaatje en loopwondertje Jonnemei liep alleen voor me, en ik kon haar behoorlijk bijhouden. Omdat ik geen GPS mee had, met de zee rechts houden zou ik het wel redden, vond ik het lastig inschatten hoever de finish nog moest zijn. Waarschijnlijk zakte mijn tempo de laatste drie kilometer in, want toen werd ik voor het eerst ingehaald en zag ik het lampje op de rustas van Jonnemei steeds verder van me af gaan. Ondanks dat ik enorm liep te genieten begon ik mijn bovenbenen behoorlijk te voelen en was ik blij het haardvuurtje van de verzorgingspost in Petten te zien. Het zat erop, met een handgemaakte knutselmedaile om kon ik concluderen dat deze ervaring naar meer smaakt. Geen obstakels op wat schelpjes en wrakhout na, maar wel een mooie uitdaging. Maar het voelt ook wel raar als je daar afgepeigerd staat en er volop lopers zijn die gewoon de nacht nog doorknallen naar 50, 75, 100km en zelfs 100 mijl! Respect voor deze bikkels.

Conclusie: aanrader.