De eerste 2 edities had ik een goed excuus om niet deel te nemen omdat ik op vakantie was, maar 20 augustus was het dan zover, mijn deelname aan Tough Dog 2017!
Voor degene die het niet kennen, Tough Dog is geen wedstrijd. Het is een fysieke en mentale strijd die je aangaat met je team en vooral met jezelf. En last but not least voor hen die dagelijks strijden. Het gehele inschrijfgeld stort je namelijk op de rekening van Stichting Hulphond, die al 30 jaar honden opleiden en plaatsen om die mensen met een fysieke of geestelijke zorgvraag te ondersteunen.
Waaronder ook veteranen die voor onze vrijheid hebben gestreden en daar nu nog dagelijks de gevolgen van kunnen ondervinden door een post traumatische stress stoornis (PTSS). Een hulphond kan veel betekenen in het leven van iemand met PTSS en diens gezin. Een mooie en nobele gedachte om een dag voor af te zien.

 

De dag bestond uit 6 onderdelen waar je 50 minuten overgeleverd bent aan sport instructeurs van o.a. defensie en als je geluk had, was je op tijd terug zodat je 10 minuten pauze had. Waar je wat kon eten, drinken of uithuilen.
Eerst de gezamenlijke warming-up, waar ons uitgelegd werd dat de ontspanningshouding ons enige rustpunt van de dag zou zijn.

Onze groep mochten starten met Tough Dog 2.0 onder leiding van Jerry en Henry, waar we om eenheid in tenue te creëren als groep mochten tijgeren over een modderige schelpenpad en op je rug weer terug.
Na de echte start was het al snel duidelijk dat deze dag een behoorlijke beproeving zou worden. Dit onderdeel was een extreme bootcamp waar we 2 grote scheepstouwen (mama en baby anaconda) in teamverband moesten verplaatsen. Linkerschouder, rechterschouder, linkerheup, boven je hoofd. Dat werk. Dit onderdeel hadden we het al behoorlijk zwaar, zoals ook te zien op de foto’s in de pauze, waar we elkaar knuffelden en feliciteerden alsof we de marathon hadden uitgelopen.

 

 

 

 

>

 

 

 

 

 

 

 

 

Dan door met Survival dog, waar we onder leiding van survival veteraan Willem Stad in het survivalbos verschillende obstakels moesten nemen, niet één keer, maar twee keer en soms drie keer.

Daarna was het tijd voor Fight Dog, wat ook geen eitje bleek te zijn. Fitte baas Theo Tromp had zijn eigen plekje bovenop het mountainbike parcours waar we op een stuk afgelint grasveld op verschillende manieren naar de overkant moesten komen. Denk aan achterover koprollend, bearcrawlend met een sprong, tijgerend, op je rug en als je er dan was… mocht je nog een keer. Dit bleek slecht de warming up te zijn voor het fight gedeelte. Team up met Melissa Nauta, nu de enige 2 dames in ons team, waar ik geen partij bleek te zijn om worstelend onderuit te komen. Ook moesten we afwisselend klappen en trappen incasseren en uitdelen. Op dit moment begon ik mijn tijdsbesef te verliezen en leken de 50 minuten telkens steeds langer te duren. Eindeloos bijna.

De pauzes duurden ook steeds korter, toen was het tijd voor Iron Dog. Een hoop kettlebells die we als team moesten oppakken en moesten verplaatsen. Hier begon ik het fysiek en mentaal steeds moeilijker te krijgen. Niet wetende waar je die zware kettlebells heen moest brengen. Je teamgenoten die soms 3 kettlebells moesten dragen en je ze niet kon helpen omdat je fysiek ook behoorlijk op was. Een grote houten paal moet optillen en hooghouden als je schouders echt niet meer willen. En als kers op de taart een instructeur die er aan gaat hangen. Hier begon ik met roepen dat ik ermee ging stoppen. Tegen mijzelf gezegd dat ik na deze ronde ging stoppen.

Vreemd genoeg stond ik daarna toch weer in het startvak voor het volgende onderdeel, Viking Dog. Hier moest je in tweetallen een kano boven je hoofd houden tijdens de instructie wat mij op alle vlakken nekte. Ik kon niets meer hoog houden en al helemaal geen kano.
Gelukkig mochten we daarna een stuk kanoën, wat een heerlijk rustpuntje was met het kabbelende water en de fluitende vogeltjes. Helaas duurde dit niet lang, waar we de kano in tweetallen daar de top van de berg mochten dragen. Waar we al eerder waren geweest met de Anaconda.
Hier heb ik geroepen dat ik ging stoppen, maar dankzij mijn teamgenoten en de instructeurs (waar ik niet van mocht stoppen) ben ik toch door gegaan. We mochten via een omweg weer terug naar de kano’s lopen, op de rug van je teamgenoot. Even uit kunnen rusten omdat Melissa extra meters maakte met mij op haar rug.

Toen we weer aankwamen in onze kano bij het start punt, was de 10 minuten pauze verstreken en was het alweer tijd voor het zesde en laatste onderdeel, Tough Dog.
Ik ben toch meegelopen met de groep en de niet al te vriendelijk kijkende instructeurs gaven aan dat we alleen ‘maar’ gebruik maakten van dit grasveldje. Simpel toch?
Het was alles behalve een simpele bootcamp, waar we geen seconde rust kregen. Hier kwam het er echt op aan. Dit was tandenbijten, huilen, blijven liggen in de hoop dat ze je met rust zouden laten en dan toch weer opstaan en doorgaan. De instructeurs namen al je besef van tijd weg door verkeerde tijdswaarnemingen te roepen. Dat het nog maar 20 minuten was en dat een half uur lang.
Gelukkig waren daar die mensen aan de kant die ons aanmoedigde en ervoor zorgde dat we niet opgaven. Melanie ons teamgenootje die er helaas eerder uit moest stappen heeft ons tot het einde toe gevolgd en gesteund. En ook John en Petra, die ervoor gezorgd hebben dat ik die laatste ronde echt niet op zou geven.

 

 

 

Tijdens elk onderdeel kon je een streepje krijgen van de instructeurs en 5 streepjes resulteerde erin dat je de extra ronde 7 moest doen, wilde je die felbegeerde medaille toch ontvangen. Tijdens de andere onderdelen tegen mijzelf gezegd dat als het zover zou komen, ik ronde 7 niet ging doen. Gewoon naar huis gaan, je bent toch niet gek, om die ook nog te doen.
En daar stond ik dan, toch in het startvak met andere slachtoffers. Tegenover alle trainers van die dag. Gelukkig stonden wij daar niet alleen, er waren een hoop mensen zo sportief dat ze vrijwillig aan ronde 7 mee deden. Met de peptalk van John in mijn achterhoofd, dit stuk was alleen mentaal, je gaat het gewoon doen en die medaille halen, was ik er klaar voor.
In ronde 7 heb ik een stuk broek achtergelaten, maar mijn eer mee naar huis mogen nemen door niet de bel te gaan luiden!
De ontlading was overweldigend, toen het eindelijk voorbij was. We hadden het gewoon gedaan! Super trots op ons team dat we dit hebben doorstaan!

Ik heb een aantal vragen gehad waarom ik dit nu doe, op mijn vrije zondag. Wat drijft mij nu om zover uit je comfortzone te gaan?
Een bewijsdrang en doorzettingsvermogen dat ik dit ga doen en afmaken. Jezelf testen hoe ver en diep je kan gaan. Uit die comfortzone stappen. Deelnemen voor een goed doel wat mij raakt. Een keer meemaken wat vriendlief regelmatig voor zijn werk bij defensie heeft moeten doormaken. Groepsgevoel en verbondenheid met je teamgenoten. Trots zijn op jezelf dat je het hebt afgemaakt en niet hebt opgegeven.

Een woord van dank aan alle mensen die dit mogelijk hebben gemaakt.
Allereerst Jerry en Jim die dit geheel ten behoeve van Stichting Hulphond organiseren. Jullie zijn een inspiratie! Ook alle vrijwilligers die zich hebben ingezet zodat wij onszelf konden pijnigen.
En in het bijzonder John en Petra, dat jullie mij zo er doorheen hebben gesleept die laatste rondes! Jullie waren de good guys tussen al die rode shirtjes!
Mijn teamgenoten, allereerst mijn excuses dat jullie soms een tandje meer moesten doen om mij te ontzien. Melissa wat een power heb jij, samen zijn wij die laatste rondes doorgekomen!
Daan bedankt dat je me hebt laten lachen tijdens ronde 7 en voor alle duwtjes. Zelfde geldt voor Wesley, je was een steun!
Jeroen bedankt dat je me mentaal hebt gesteund, je was er als ik het nodig had.
Melanie, je hebt het ook zwaar gehad, je blijft een topper! Bedankt voor al je support.
Frank, die kano was niet mijn onderdeel, sorry! Top dat je het ook tot het einde hebt gehaald. En fijn dat je zo rustig bleef ondanks mijn gejammer. Harvey, je bent echt een beest, teamgenoten dragen alsof het niets is.
Dennis en de rest van mijn team, bedankt voor al het teamwork! Zonder jullie had ik die bel geluid!
Alle trainers wil ik toch ook een soort van bedanken voor de lessen die ik van jullie heb geleerd. In het bijzonder de trainer het laatste onderdeel. Je zat me op mijn huid, maar daar door heb ik toch doorgezet.
Brenda bedankt voor die extra support wanneer ik er doorheen zat!!
Robert bedankt voor ronde 7 12 En Willem ook natuurlijk, omdat je gewoon Willem bent.
En als laatst maar niet de minste, tough dogs Charissa en Mervyn, die dit vorig jaar hebben doorstaan en ons deze keer vanaf de zijlijn hebben aangemoedigd.
Voor iedereen die ik ben vergeten, bedankt voor deze onvergetelijke dag!