Aloha! vanaf het eiland O’ahu waar we 12 uur achterlopen op Nederland. Best handig want dan hoef je je horloge niet bij te stellen of telkens om te rekenen hoe laat het in Nederland is. Het is hier nu maandag, de dag na het Trifecta weekend en ik heb zoveel leuke reacties maar ook vragen gehad van vrienden en (ocr) familie dat ik  achter de laptop ben gaan zitten om uitgebreider verslag te doen van de Spartan race en van Hawaii dmv wat beelden met toelichting.  Ja, de Spartan race is een heel belangrijke reden (zo niet DE reden) van deze trip, maar het is ook gewoon lekker vakantie met Michelle en Ryan en het is niet mijn intentie om van dat laatste uitgebreid verslag te doen. In ieder geval veel leesplezier en ik zie de reacties tegemoet.

De meesten van jullie zullen wel alles weten van een Spartan run, maar het was mijn allereerste Spartan race. Deze races worden inmiddels overal ter wereld georganiseerd. In Nederland kennen we veel soortgelijke obstacle runs zoals Mud Masters, Strong Viking en de Fishermans Friend Strong Man Run, maar de Reebok Spartan Race organiseert wereldwijd de meeste runs. Zo worden er vrijwel elk weekend wel één of meerdere Spartan races gehouden ergens in de wereld. Check de kalender op de Spartan site. Het is de perfecte start voor het plannen van je volgende vakantie 😉

Hawaii Trifecta Medals 2017

Tijdens het Spartan Trifecta weekend in Hawaii worden verschillende races gehouden. Het verschil zit hem in de afstanden waarvoor je kan kiezen. Zo heb je de SPRINT (3+ miles), de SUPER(6+ miles), de BEAST (13+ miles) en de ULTRA BEAST (26+ miles). Reken keer 1,6 voor het aantal kilometers. Voor ieder wat wils dus. Ik had me ingeschreven voor de eerste drie afstanden. De Beast op zaterdag, dan de Super zondag ochtend, gevold door de Sprint in de middag. Door alle drie te lopen heb je dan de zogeheten ‘trifecta’ behaald. Een weekend vol plezier, afzien en spierpijn dus. Wat wil je nog meer? Ja, inderdaad de Ultra Beast lopen. Ik heb er lang over nagedacht, maar uiteindelijk besloten om deze nog even te laten liggen. Voor het eerst een Trifecta behalen zou genoeg genieten zijn en bovendien moet ik daarna ook nog een beetje van mijn vakantie kunnen genieten en houd ik nog wat over om op een ander tijdstip weer een mijlpaal te behalen. Achteraf overigens totaal geen spijt van want de Beast was al zo lang en zwaar dat ik er niet aan moest denken om deze route nog een keer te moeten lopen. Respect voor de helden die dit wel hebben gedaan zaterdag.

Je gelooft het niet, maar in het vliegtuig Rise of the Sufferfests gekeken. Had hem nog niet gezien en Delta had hem gewoon op de lijst van documentaires staan die je kon kijken. Deze docu probeert te achterhalen waarom obstacle runs zo’n succes zijn en zoekt het antwoordt in het feit dat wij in de westerse wereld te veel afgeschermd zijn van ‘overleven’ en de natuur door onze kantoorbanen en daarom geld over hebben om pijn te lijden en fysiek bezig te kunnen zijn. Maar ook het kunnen delen van deze ervaringen op social media speelt daarbij een belangrijke rol. De maker is heel wat internationale runs afgegaan en zijn bevindingen zijn zowel herkenbaar, als confronterend en hilarisch. Vervolgens zie je verschillende bekenden voorbij komen zoals o.a. Dirk Schrama en mede Dirt Devil Simon van Senten. Kijken dus als je de kans ziet! Mijn vlucht kon in ieder geval niet beter van start gaan.

Rise of the sufferfests in flight Delta Flight to Spartan Hawaii

De vlucht naar Hawaii begon op vrijdag 11:50 uur en ging via Seattle (Noordwestkust Verenigde Staten) waar we een overstap hadden van 5 uur om vervolgens met Alaska airlines door te vliegen naar Honolulu, de hoofdstad van Hawaii op het eiland O’ahu. Daar landen we dezelfde vrijdag om 22:00 uur lokale tijd. In Nederland was het inmiddels zaterdagochtend 10:00 uur. Dus ruim 24 uur gereisd. Duurt even, maar dan heb je ook wat. Sta je gewoon op Hawaii waar ik als kind opgroeien op St Maarten al van droomde. Het vliegveld zelf was al een tropisch paradijs. Het leek net een resort. Heel open opgezet met palmbomen en grote muurschilderijen van zee en bergen. De temperatuur natuurlijk heerlijk. Midden in de nacht een koele 27 graden schat ik. En wat gelijk opviel was het aantal personen van Aziatische afkomst. Ik had verwacht de lokale Polynesische types te zien en verder alleen maar blanke Amerikanen. Dat had ik dus helemaal mis. Heel veel personen met een Japans / Koreaanse achtergrond maar de meesten spreken wel met een zwaar Amerikaans accent omdat het veelal 4e+ generatie betreffen. Verder is Hawaii ook een belangrijk militair gebied voor de VS met veel Amerikaanse basissen en de mannen in uniform zie je overal terug. Ook bij de Spartan race liepen veel militairen mee. Goed, auto opgehaald bij het vliegveld en in het donker naar ons appartement gereden die we via Airbnb hadden geboekt. Prachtige locatie langs een officiële PGA Tour Golfbaan en 10 minuten loopafstand van de kust met prachtige stranden. De vakantie was begonnen!

Uitzicht Hawaii Spartan start vakantie Spartan Hawaii Training

Maar…, er moest natuurlijk ook getraind worden. Het is hier elke dag circa 30 graden met zon en de hitte is echt wel een dingetje waar ik me zorgen om maakte om in te rennen. Heb slechts twee keer een oefen loopje gedaan zo vroeg mogelijk langs de golfbaan en het strand. Binnen een mum van tijd ben je drijfnat van het zweet ondanks dat de zon nog niet boven de bergen was opgekomen en zodra de zon opkomt is deze zo intens dat je een drukkend gevoel op je hoofd krijgt. Een snelle duik in de zee is dan logisch maar dat kan natuurlijk niet tijdens de Spartan race. Hopen geblazen dus dat er wat water zou voorkomen in het parcours.

Ter voorbereiding op de race zelf zijn we langs de locatie gereden. Het is zo’n 50 minuten rijden van ons verblijf in Ko’Olina naar Kane’Ohe de andere kant van het eiland. Het tropische bergachtige gedeelte. De route er naartoe nam ons via een stuk snelweg met een tunnel dwars door de steile bergen. De bergen hier zijn echt zo bijzonder mooi. Bijna verticaal lopen ze af, met hele scherpe randen en diepe geulen. Super groen, tropisch regenwoud en met het zonlicht en de wolken zie je net zoveel kleuren groen als dat er verschillende kleuren blauw te zien zijn verderop in de zee. Echt niet te omschrijven, gewoon zelf gaan zien! Na nog een lang stuk langs de kust te hebben gereden op een smallere weg en bij de locatie aangekomen konden we parkeren bij Kualoa Ranch. Het hele vallei is in privé bezit en wordt voornamelijk gebruikt voor rondleidingen, hikes, ziplines, quad rijden etc. Het is tevens de locatie waar Jurassic Park is opgenomen en ook de recentere film Kong is in dit vallei opgenomen. Tijdens de runs kom je nog overblijfselen van de opnames en de sets tegen. Helaas mochten we voorafgaand aan de race niet het terrein op zonder een officiële tour, maar nu wist ik in ieder geval hoe ik er moest komen.

Kualoa Ranch Spartan Hawaii location

De eerste elite waves startten de zaterdag al om 7:30 uur en mijn ‘competitive wave’ om 08:00 uur dus het was vroeg opstaan geblazen op de dag zelf. Qua gear zat ik nog steeds te twijfelen of ik wel of niet met een waterrugzak zou moeten lopen. Heb nog nooit een OCR race ermee gelopen en het leek me ontzettend onhandig, maar de hitte en de expliciete aanbevelingen van de organisatie zelf hebben me toch doen besluiten om bij de lokale Walmart zo’n ding aan te schaffen. Verder vond ik in de supermarkt Clif bars voor de nodige energie tijdens de run. Nog een lading zonnebrand en dat was het dan qua bijzondere extra maatregelingen. Qua kleding twijfelde ik nog tussen de OCR Gear shorts die ik nog van het OCRWC had of de vertrouwde tights van Allsur5. Uiteindelijk heb ik de eerste dag de shorts aangetrokken en de tweede dag de tights van Allsur5. Achteraf had ik beter beide dagen de langere tights aan kunnen trekken want nu had ik onnodig van die lekker brandende schrammen op mijn knieën opgelopen door het tijgeren en klimmen over de muren. Ik dacht dat een korte broek lekkerder zou zijn qua warmte en dat ik wellicht enorm op zou vallen door als enige met zo’n Europese lange strakke broek te lopen, maar dat was helemaal niet het geval. Genoeg lokale gasten met dezelfde tights en natuurlijk zonder shirt, maar daar heb ik de sixpack niet voor helaas. Heb uiteindelijk het WK shirt met Netherlands erop aangetrokken en het Dirt Devils shirt de tweede dag. Schoenen was natuurlijk ook een drama. Al bij het pakken van de koffer moet je keuzes maken, zeker wanneer je maat 50 hebt. Twee paar schoenen en je koffer is voor de helft gevuld. Ik heb daarom naast een goede hike schoen gekozen om een oud paar ultra lichte trail schoenen van Merrell mee te nemen voor de run zelf. Er moesten namelijk ook nog een paar normale alledaagse stappers en slippers mee.

Outfit Spartan Hawaii 2017 Gear Spartan Hawaii 2017  Clif bars Spartan Hawaii

Raceday. Eindelijk is het zover. Eindelijk mag ik de bergen in waar ik al de hele tijd van zit te kwijlen. Een schoolbus bracht ons van de parkeerplaats naar het terrein ongeveer 2km verderop. Het vallei is beschermd en kent een historie waar krijgers vroeger vochten en zelfs naartoe gingen om te sterven. De bergen bevatten grotten die als graf dienen. “Respect the land and don’t leave anyting behind on the course, and if you see anything that you’re not sure of what it is… YOU DONT TOUCH IT!!” Ik ben zelf redelijk nuchter maar deze omgeving omringd met zulke indrukwekkende uitzichten deed echt wel wat met me. En we moesten nog beginnen.

Ryan en Michelle waren zaterdag ook meegekomen. Voordat we het terrein op konden moesten we eerst nog een toeschouwerskaart voor Michelle kopen a $25,- en moest er voor iedere bezoeker nog een waiver getekend worden. Bij de registratie mijn startpakket opgehaald. Kan niet anders zeggen dat het allemaal heel strak geregeld was en dat de registratie snel ging dus we stonden al snel voor de grote Spartan logo’s met de bergen als backdrop. Snel wat foto’s schieten en door naar de Merchandise tent. Er waren maar een limited aantal Hawaiiaanse Spartan Trifecta shirts verkrijgbaar en die waren diezelfde ochtend ook inderdaad uitverkocht. Ryan zag als eerste dat er ook een kinder parcours aanwezig was, en na wat navragen bleek dat we hem nog konden inschrijven voor de 1/2 of 1 mile afstand. Ryan koos voor de 1 mile afstand. Toen hadden we dus allebei een stoere Spartan hoofdband om met ons startnummer erop.

Spartan Hawaii hoofdbanden Spartan Hawaii 2017 start beast 

De elite racers stonden op dat moment al klaar voor vertrek en heb daar nog snel wat beelden van geschoten, tas ingeleverd voor $5,- en zelf het startvak ingeklommen. Er waren nul bekenden en dat is wel weer even anders dan de meeste runs die ik loop, maar ik keek mijn ogen uit. Zowel naar de verschillende culturen en gebruiken als naar de organisatie die voor mij onbekend waren. Zo werd de dag gestart met het volkslied. Eerst het Amerikaanse volkslied waarbij je precies kon zien wie er bij defensie werken want die stonden kaarsrecht in de houding met de hand op de borst. Maar ook elke andere deelnemer ging gelijk staan met de hand op de borst en er werd plechtig stilgestaan. Daarna een kort applaus, vervolgens het Hawaiiaanse volkslied waarop iets minder plechtig werd gereageerd door de meeste aanwezigen en vervolgens dreunde de Spartan Anthems door de speakers. De MC riep telkens de volgende startwave om en gaf elke wave dezelfde Spartan start. Super gaaf, hoewel ik toch echt fan blijf van Coach Pain.

Ik was onderweg, en werd aangemoedigd door Ryan en Michelle. Helemaal vergeten op te warmen, maar ik ging niet voor een top resultaat dus gewoon lekker rustig van start en zoveel mogelijk proberen te genieten van alles wat voorbij kwam. Water op mijn rug en zelfs mijn telefoon in die rugtas gestopt om wat foto’s te kunnen maken. Na een kort vlak stuk (volgens mij het enige platte stuk van de hele route) kwamen we bij de eerste horde op heuphoogte om vervolgens gelijk een beekje met stromend water door te gaan. Veel keien, maar lekker koel en het werd zelfs diep tot aan mijn borst. Telefoon op mijn rug bleef nog net droog gelukkig. Na de beek gelijk de eerste klim. Ik was nog fit en toch nog redelijk wat adrenaline hielp me om deze heuvel rennend te nemen. Het was hier bosachtig dus weinig last van de zon hoewel het al wel minstens 28 graden was. Het pad werd steeds smaller en al gauw was slalommen tussen bomen en struiken en kon je alleen nog inhalen als de persoon voor je er langs liet. Bij de afdaling hetzelfde en je moest goed de bomen vastgrijpen want het was stijl. Zo kwamen we de eerste mijl door. Nog nauwelijks dieper het vallei in maar vooral veel hoogtemeters gemaakt. Wel alvast een drankpost dus dat was goed geregeld. Gedurende de hele route genoeg water stations waar ik ook telkens mijn rugtas weer bij kon vullen.

  

Na de eerste mijl kwamen we door een meer grassig landschap waar de zon vrijspel had. Nou, je merkte het gelijk. De route bleef wel op en neer gaan en ik had inmiddels al door dat ik veel te enthousiast van start was gegaan. Inmiddels was het vlot doorstappen wanneer de route omhoog ging en weer joggen zodra het vlak leek of afdaalde en intussen zoveel mogelijk door de schaduwen van bomen lopen waar dat kon. Er waren relatief weinig obstakels in het begin en het landschap zelf en de hitte waren de grootste uitdaging. Maar toen kwamen we bij de ‘bucket carry’. Emmer vol met grind vullen en een stijle heuvel omhoog en weer omlaag. Dit was echt loodzwaar. Gaten in de bovenkant van de emmer gaven aan hoeveel grint er minimaal in de emmer moest. Ik gok een kilo of 25-30 die we omhoog moesten zeulen. En die hitte. Zweten als een malle en de bovenbenen verzuurden in rap tempo. Op het hoogste punt onder een boom de emmer neergezet en even 2 minuten rust genomen om vervolgens weer omlaag te lopen met de emmer. “Don’t let them see you with the bucket on your shoulder or you’ll have to do it again!”  riep een van de deelnemers me toe. Ik dus snel de emmer voor mijn buik gehouden zoals iedereen anders. Kennelijk is het niet toegestaan om de emmer op je schouder te tillen.

Na de Bucket Carry weer heuveltje op en af. Dit was het terrein waar Jurassic Park is opgenomen. De scene waar die kudde dino’s zigzaggend op de acteurs afkwamen. Ik kon me alleen maar afvragen hoe men nog kon rennen zoals in die film. De heuvels waren zo stijl en het was zo heet dat ik op dit punt echt enkel nog kon wandelen omhoog. Er volgenden verder nog wat basic obstakels zoals wat muren en een net climb voordat we in het diepste punt van het vallei waren aangekomen. Hier ging de route plots de dichte begroeiing in van het tropische regenwoud. Ik heb helaas geen beelden van deze route, behalve het hoogste punt maar daar is ook een reden voor. De ondergrond was ineens gigantisch modderig terwijl de route steil omhoog ging. Vastklampen aan bomen, lianen, gras en op sommige punten touwen was de enige manier om omhoog te komen zonder weer naar beneden te glijden. Het leek een eeuwigheid te duren en er kwam maar geen eind aan. Ik denk dat we een dikke 35 minuten alleen maar over dit stuk van de route hebben gedaan. Eenmaal boven hoorde je alleen maar ‘What the f*ck’ en ‘Oh my god, that was brutal’. Maar wat een uitzicht ook. Ik ga het niet eens proberen te omschrijven. Op dit moment had ik een echte haat liefde verhouding opgebouwd met deze berg en de race in zijn geheel. We moesten namelijk aan de andere kant van de berg omlaag om later weer terug te komen.

Ja, ik had de Spartan race onderschat. Ik had gezien dat de obstakels niet heel ingewikkeld, zwaar of technisch waren maar wat je niet goed op de foto’s en video’s ziet is hoe zwaar het terrein zelf kan zijn. Wat was ik blij dat ik me niet had ingeschreven voor de Ultra Beast afstand. Goed, aan de andere kant wordt je ook wel blij van dit soort momenten omdat juist dat soort emoties een run speciaal en memorabel maken. We willen juist die grenzen opzoeken en dat was weer gelukt bij deze run. Ik was ook verrast door het gewicht van de bucket carry. Dat gebeurde vervolgens weer toen we bij de banden aankwamen. Bij de meeste runs in Nederland kennen we deze banden van de tyre flip, maar hier moesten we dezelfde banden optillen! “You can deadlift the tyre or shoulder carry.” riep de marshal.  Ik ben zelf redelijk groot dus het lukte me nog net maar zo zwaar had ik ze nog niet meegemaakt. Nog een apenhang die best kort was en vervolgens moesten we een heel eind door een beek met stromend water. Het was enkeldiep met heel af en toe een kuil, maar die zag je dus niet. De keien waren ook groot en glibberig dus van snelheid was totaal geen sprake. Michelle had me nog gevraagd hoelang ik erover zou doen. Ik had even snel omgerekend dat ik er ongeveer 2 tot 3 uur over zou doen, maar ik had inmiddels door dat ik dat nooit van mijn leven zou redden. Gelukkig was de terugweg over de riggel van de vallei iets minder modderig en dus beter te doen, maar de hoogtemeters hakten er goed in.

De terugweg richting finish terrein was fantastisch mooi. We renden over een trail die telkens door stukken bos liep om vervolgens weer uit te komen op prachtige gras hellingen met fanatische uitzichten. Eenmaal dichter bij start/finish kregen we weer meer Spartan obstacles achter elkaar. Een flink lange prikkeldraad baan waar we onderdoor moesten tijgeren, de Hercules Hoist (zandzak omhoog trekken met een touw) en de sandbag carry. Pfff, net als de bucket carry moesten we een 60 pound sand bag meenemen over een route die weer steil omhoog en omlaag liep. Gewoon verstand op nul op dit punt. Je bent er bijna en alles gaat lukken. Maar toen kwam ik bij de bekende Spear Throw. Ja, ik faalde keihard en moest nog even 30 burpees in de hitte doen. Drie setjes van tien gedaan met tussendoor een paar minuten in het gras liggen. Daarna mocht ik eindelijk door naar het finish gebied. Hier wachtten nog een aantal obstakels op een rij, maar niets echt uitdagend en ik kwam overal goed door en mocht eindelijk over de brandende vuurstapel en tevens finishlijn na circa 4 uur en 30 minuten! Michelle en Ryan stonden me natuurlijk op te wachten en dan is het gewoon puur genieten.

Ryan had inmiddels ook een Spartan medaille om zijn nek hangen dus het was dubbelop high fiven. Hij had het ondanks de relatief korte afstand (hij loopt vaker de 5km) ook zwaar gehad vanwege de hitte, maar na een paar bekers water over zijn hoofd heeft hij toch doorgezet en zijn medaille verdiend. Allebei voor het eerst een Spartan gelopen. De organisatie had nog een foutje gemaakt want de zandzak die Ryan de heuvel moest optillen was 50 pounds! Daar was geen beweging in te krijgen natuurlijk voor een jongen van 7 jaar. Er werd ter plekke nog even de helft uit de zak gehaald, maar nog was de zak eigenlijk te zwaar. Ryan liep bovendien in een kleine groep van 7 kids waarvan er eentje ongeveer net zo groot als hem was. De rest was wat ouder dus hij liep al snel achterop met die ene andere jongen. Ik loop zelf ook niet graag in de achterhoede dus dat motiveerde hem niet echt. Super trots op hem natuurlijk dat hij desondanks heeft doorgezet. Nadat ik ook gefinished was bestuurde Ryan nog even aandacht beide medailles en had al snel door dat er aan mijn medialle een extra ‘trifiecta’ taartpuntje hing. “Waar is dat voor?”. Uitgelegd dat bij drie medailles je een Trifecta medialle hebt. Nou, bij de merchandise tent had hij een sleutelhanger gezien met hetzelfde Trifecta logo erop. Michelle kocht die voor hem en vervolgens hoor ik op de terugweg naar huis vanaf de achterbank: “Pap, jij moet morgen nog twee races, maar ik heb mijn Trifecta al hoor!”

Dag 1 zat erop. Ik baalde van de 30 burpees maar verder de dag prima doorgekomen. Mijn geblesseerde voet had zich aardig gehouden hoewel die wel weer gevoelig was geworden. Michelle en Ryan hadden een lange dag gehad, moesten langer dan verwacht op mij wachten om te finishen en bovendien was er geen bus terug naar het parkeerterrein dus we kregen nog 2km lopen bonus. Zowel Ryan als Michelle bleven de volgende dag liever wat langer slapen om vervolgens een beetje te gaan zwemmen dan nog een dag op mij te wachten. Op dag 2 stond ik dus in mijn eentje op om 4:45 uur. En het lichaam was stijf, maar het zou een bijzondere dag worden.

Nadat ik mijn tas weer had ingeleverd stond ik weer in het startvak. Dit keer waren er al wat meer blikken van herkenning van andere lopers die de dag ervoor ook hadden gelopen. Schept toch al snel een band. We stonden nu klaar voor de Super. De middellange afstand dus. Ik had mijn telefoon weer in de hand. Ik was van plan vandaag nog meer op mijn omgeving te letten en zoveel mogelijk foto’s te maken. Op dat moment krijg ik ineens een vriendelijke hand van Kai (41) die ik de dag ervoor een aantal keren was tegengekomen. Hij is ook ongeveer mijn lengte en met zijn opvallende zonnebril herkende ik hem direct. Hij liep gister nog alleen maar had nu ook collega brandweerman Mike (30) bij zich en we begonnen gelijk een beetje te kletsen en te lachen vervolgens werd het startsein gegeven en begonnen we samen kletsend aan de Super. Daar waar we gister nog rennend de eerste heuvel omhoog gingen werd er nu gelijk gewandeld door Kai en ik terwijl Mike nog vooruit dartelde. Hij wachtte bovenaan de heuvel en er waren inmiddels al zoveel grappen gemaakt tussen ons drie dat we spontaan uitspraken dat het zoveel gezelliger is om samen te lopen dan solo zoals ook Kai had gedaan op de zaterdag. Kai, oorspronkelijk van Californië was overgevlogen om de Trifecta te halen. Hij was van Maui overgevlogen waar hij inmiddels zo’n 15 jaar woont en werkt. Mike is geboren en getogen op Hawaii, surft veel in zijn vrije tijd en weet alles van de eilanden en de natuur. Super relaxte gasten met een positieve instelling. Kai had bovendien een gopro bij zich dus onderweg ook de nodige beelden geschoten.

 

De  route was hetzelfde als de dag ervoor behalve dat we niet over die berg aan het einde van het vallei hoefden. Toen we de afslag passeerden en door hadden dat we alweer op de terugweg waren motiveerde dat enorm. Althans voor Kai en ik, want Mike had zich enkel ingeschreven voor de Super en had het op dat punt al aardig zwaar. Later in het parcours schoot de kramp er in bij Mike. Het was tijdens een van de steilere bergop stukken en we moesten even stoppen voor een ‘mustard pack’. Geen idee wat dat is en ik sloeg over maar vond een pauze momentje ook wel even lekker. Bovendien had Mike in de bosjes Straweberry Guavas gespot. Hij plukt er gelijk een aantal en die dingen waren nog verdomd lekker ook. Gelijk een aantal opgegeten en het gaf nog een energie boost ook. Intussen werden we ingehaald door een Japanner van 43 die we eerder hadden gesproken. Kai was erop gebrand hem voor te blijven omdat hij in zijn age group zat. Ik vond het allemaal best en het tempo was al de hele dag heel relaxt geweest dus ik ging even een stukje hazen voor de mannen en we haalden ‘the target’  al snel in. Alleen had Mike het zwaar en de kramp werd erger. Op een gegeven moment liep ik voor en zag de mannen niet meer achter me. Ik wachtte even en toen kwam Kai in zijn eentje aangelopen. Hij wilde de Japanner voorblijven en Mike had gezegd dat we door moesten lopen. Ik heb Kai door laten lopen en heb toen gewacht op Mike die niet veel later kwam aanwandelen. Nog steeds alleen maar grappen maken. We hadden nog ruim 2,5 uur om de finish te halen voordat de laatste race zou beginnen dus ik vond het best en we zijn uiteindelijk samen blijven wandelen en joggen tot aan de finish. Super gezellig in ieder geval en de Super medaille was binnen.

Tussen de Super en de Sprint langs medische post gegaan. Een eeltplek onder mijn rechter middelvinger was namelijk losgescheurd bij de Twister. Dat lapje moest er afgeknipt worden en toen moest ik nog even een formulier invullen waarbij ik o.a. verklaarde dat ik vervoer naar een ziekenhuis heb geweigerd. We hadden nog een uur voor de start van de laatste race, dus nieuw startnummer en timing chip opgehaald en vervolgens hebben Kai en ik de Sprint afgelegd in zo’n 1 uur en 45 minuten. Conditioneel ging het allemaal erg goed. De stijfheid van de ochtend was ook helemaal verdwenen. Ik had het meeste last van mijn hand. Nog een eeltplek was losgescheurd en ook mijn tenen hadden het zwaar te verduren met al die afdalingen. Ik heb inmiddels drie tenen met zwarte teennagels. Bleh! Bij de finish van de Sprint kreeg ik Kai nog zover om met Dirt Devil style de fire jump finish te nemen. Allebei blij dat we het hadden gehaald en beiden onze eerste Spartan Trifecta in the pocket!

Helaas ook alweer het einde van het Spartan avontuur waar ik zolang naartoe heb geleefd. Deze blog is niet voor niets veel te lang (en te saai vermoedelijk) maar dat heeft alles te maken met de magie van dit land. Niet alleen de overweldigende natuur, maar ook de super sympathieke mensen en de ‘Aloha way of life’ die overal vanaf spat spreekt me zo aan. Ik mag er nog een kleine week van genieten maar ik weet nu al 100% zeker dat dit niet mijn laatste bezoek is aan Hawaii. Wat een avontuur!